Legenda Ekipy.

Jest to opowieść wiatru północnego i słońca południa,
opowieść o bohaterach i przyjaźni trwającej ponad czasem i zmieniającej ścieżki losu.

W pierwszych wiekach naszej ery, wśród walecznych plemion wyodrębniła się grupa kilkunastu wojowników.
A była to grupa niezwykła, zdolna stanąć do walki z przeważającym liczebnie wrogiem,
niosąc pomoc i wyzwolenie zamieszkiwanym przez okoliczną ludność osadom.

Były to czasy, gdy wojownicy posiadali drewniane tarcze, rzadko z metalowym wzmocnieniem, natomiast drużyna ta, miała tarcze okute srebrem.
Niezwykła to była drużyna i niezwykłe to były tarcze – bogato zdobione ornamentami, z motywami roślin i zwierząt. Każda posiadała na środku znak, który świadczył o przynależności do drużyny. Gdy padały na nie promienie słońca, blask bił na wielką odległość.
O świcie blasku tego wyglądała ludność oczekująca pomocy i ratunku przed najazdem barbarzyńców.

Wiele bitew wygrali, za jedyną zdobycz biorąc chwałę i sławę.
Wędrowali z południa na północ i z północy na południe, przemierzając wiele dróg i doskonaląc swój kunszt waleczny.
Aż nadszedł dzień, kiedy stanęli przed armią zbrojną, liczną i okrutną. Wiedzieli, że szans nie mają, ale honor i waleczność nie pozwoliły im się wycofać.

Zebrali się przed bitwą, wiedząc, że widzą się po raz ostatni i przysięgli na krew i przyjaźń, że choćby za tysiąc lat, spotkają się znowu.
Walczyli dzielnie, niestety wszyscy polegli.

Przez wiele lat byli bohaterami pieśni, a pamięć o ich czynach i srebrnych tarczach przekazywana była z pokolenia na pokolenie.
Wielkie emocje i szlachetne serca potrafią zmienić bieg przeznaczenia.
Minęło 1500 lat...